Rakı, acele edenin değil; dostunu kesintisiz dinlemeyi bilenin sofrasına yakışır.

İyi masa, kadehin dolusuyla değil, muhabbetin dürüstlüğü ve kalpten gelişiyle anlaşılır.

Bazı akşamlar sadece yemek için değil, insanın zihnindeki yükleri hafifletmek için kurulur.

Kadeh usulca kalkar, söz usulca başlar, dostluk dediğin o asil duygu ağır ağır demlenir.

Rakı masasında en kıymetli meze, insanın kendini saklamadan, maskesiz konuşabilmesidir.

Bir masa kurulur, iki eski dost oturur, yılların yorgunluğu o akşam beyaz örtüde azalır.

Kelam kadehten önce demlenmelidir; çünkü sözün asil olanı, yavaşça süzülendir.

Gürültülü dünyadan kaçıp sığındığımız o beyaz örtü, dostluğun sarsılmaz kalesidir.

Hesaplar ödenir, tabaklar boşalır; geriye kalan tek şey masadaki samimi bir kahkahadır.

Sofra hazırsa, dertleşmek için muhabbet asla eksik kalmaz.

Dost Dudo’nun bahçesine ayak basarsa, Ataköy’de akşam kendiliğinden güzelleşir.

Kadehin boyutu değil, masadaki kelamın ağırlığı esastır.

Meze her yerde bulunur; mesele o mezeye eşlik eden muhabbettir.

İyi bir dost, masayı da, geceyi de, insanın iç dünyasını da değiştirir.

Hayat felsefemiz bellidir: Az gürültü, bol ve temiz muhabbet.

Beyaz örtü serildiyse, tüm telaşlar kapının dışında kalmıştır.

Zamanı durdurmanın en asil yolu, sevdiğinle göz göze kadeh kaldırmaktır.

Gecenin koyuluğuna inat, masanın aydınlığı dostun yüzünden gelir.

Dost meclisi dediğin, herkesin aynı anda konuştuğu değil, herkesin kalpten anlaşıldığı yerdir.

Yıllar hızla geçer, mekanlar eskir ama iyi bir dostla kurulan o ilk masa asla unutulmaz.

Bazen en iyi terapi, eski bir dostla aynı örtünün üstünde kelamsızca susabilmektir.

Gerçek dost, masaya oturduğunda insanın omuzlarındaki tüm hayat yükünü hafifleten kişidir.

Sofrada her gelen misafirin yeri olur ama kadim dostların yeri her zaman apayrıdır.

En güzel akşamlar, adisyonun hesabı değil, eski günlerin hatırası konuşulan akşamlardır.

Mesafe ne kadar uzak olursa olsun, kadehler kalpten kalktığında dostlar yan yana demektir.

Yalan dünyadan sıyrılıp doğrulukla demlendiğimiz o meclis, ruhun gerçek sığınağıdır.

Dostun gözündeki bir tebessüm, masadaki en lüks ikramdan daha değerlidir.

Meyhane, sadece insanın karnını doyurduğu bir yer değil; içini ve ruhunu dinlendirdiği yerdir.

İyi meyhane sesi yükseltmez; sofradaki sözün kalitesini ve anlamını yükseltir.

Beyaz örtünün kusursuz estetiğinde en çok sırıtan şey yapaylık, en güzel duran şey samimiyettir.

Mezeler ortaya gelir, dertler paylaşılarak ortak olur, gece usulca ve asilce güzelleşir.

Meyhane adabı, aralıksız çok konuşmak değil; dostun konuşacağı doğru yeri sezip susmaktır.

Bir meyhanenin en prestijli tabelası, kapıdan çıkarken huzurla gülümseyen misafiridir.

Plaklar döner, zaman akar; meyhane masası asırlık bir kültürün sessiz şahidi olarak kalır.

Burada her kadeh, geçmişin güzel anılarına saygı, geleceğin temiz günlerine ümitle kalkar.

Meyhaneci sadece servis yapan değil, sırları saklayan, muhabbetin ritmini koruyan bilge kişidir.